Dag 1

"The American Dream"

Dinsdagochtend met goede moed en vol vertrouwen om 4 uur opgestaan om vervolgens naar het vliegveld te rijden. We hadden ruim de tijd aangehouden maar stonden toch nog een dik uur in de file. Toen snel inchecken op het vliegveld. Hier moesten we apart inchecken omdat we niet getrouwd waren. De baliemedewerker van Domi was super streng en wees me direct op het feit dat ik achter de lijn moest gaan staan. Hier kregen we de eerste vragen al: "business or pleasure" "how long do you stay" "what do you for living" etc. Toen we alle vragen goed beantwoord hadden kregen we de tickets en mochten we langs de douane. Ik kwam zonder problemen door maar Domi werd even gefouilleerd en gescand. Daarna konden we weer verder naar de volgende stap namelijk nog een x de paspoortcontrole. Ook hier kregen we weer van allerlei vragen. Zucht wat een gedoe om alleen al te mogen vliegen.

Eindelijk we konden gaan vliegen. We moesten gelukkig nog maar een klein uurtje wachten tot we zouden vertrekken. Toen dat uurtje voorbij was werden we in groepen omgeroepen om te boarden. Wij waren group 4. Eenmaal in de rij kwam er een ontzettende buffel van een vent naar mij toegestapt met een typische Duitse kopf. Ik moest maar even uit de lijn stappen en mijn paspoort afgeven aan hem. Ja hoor, heb ik wel weer. Toen begon hij ook nog eens met vragen over wat ik kom doen en wat de eindbestemming is. Blablabla. Weer goed geantwoord. In plaats van terug naar Domi mocht ik stapje verder en mocht ik mijn rugzak inleveren, schoenen uittrekken, riem af en in een apparaat gaan staan die mij vervolgens ging scannen. Toen begon die marechausse mij te fouilleren van top tot teen en van achter naar voren. Hierna werd nog even uitgebreid mijn tas gecontroleerd en de camera half uit elkaar gehaald. Na 5 minuten aangekeken te worden door iedereen alsof ik een crimineel was mocht ik weer terug in de lijn. Hierna begon de ellende.

9:45 uur zouden we vliegen. Er moesten nog een handjevol mensen boarden waarvan wij er 2 waren. Maar helaas voordat dit gebeurde kregen we zo'n 6x te horen dat er iets mis was met het vliegtuig. Ze probeerden het te maken. Een kwartier wachten werd een halfuur, en dat half uur een uur. Om vervolgens 5,5 uur later pas te vertrekken. Het onderdeel wat kapot was moest namelijk overgevlogen worden vanuit elders in Europa. In die tussentijd hadden we maar wat eten en drinken gehaald. Natuurlijk net toen we betaald hadden werd er omgeroepen dat wij bonnen zouden krijgen van American Airlines om eten en drinken op te kunnen halen.
Balen dus.

Uiteindelijk vertrokken we dan eindelijk. In de tussentijd had ik al wel geregeld dat we overgeboekt werden naar de volgende transfer vlucht. De eerste hadden we tenslotte niet meer kunnen halen. Hierin kregen we te horen dat we op 3 vluchten geboekt zijn en dus afhankelijk van de aankomsttijd in Chicago onze volgende vlucht zouden halen. Dit gaf wat rust.
De vlucht zelf liep zonder problemen. Wel had ik wat meer ruimte verwacht. Ik vond dit namelijk niet heel erg ruim. Onderweg werden we super verzorgd met om het uur drinken en eten. Zelfs zoveel dat zelfs ik een paar x nee zei:)

Eenmaal geland in Chicago begon de stress. Hoe druk zou het zijn bij immigrations en customs. Zouden we hier ook weer zo lang moeten wachten en de vlucht daardoor niet halen?
Tot onze grote verassing hingen onze vervolg tickets naar LA al aan de muur in een paarse envelop. Dit zorgde er voor dat we overal voorrang zouden krijgen wat weer resulteerde in het feit dat we binnen 20 minuten voorbij immigrations en customs waren en de koffer weer hadden afgegeven. De vele verhalen over chagerijnige beambtes bij de desken kwamen totaal niet overeen met diegene die ons hadden geholpen. Domi werd momma genoemd toen ze ondervraagd werd. Dit gaf toch al wel het echte Amerikaanse gevoel. Heerlijk.

We moesten weer een half uur wachten voor de vlucht zou vertrekken richting LA. Deze vlucht ging goed en aardig vlot voorbij. Ondertussen hadden we nog wat gekletst met de buurman die uit oaklahoma kwam. Aardige vent.

Eenmaal aangekomen in LA en met onze koffers in de hand op zoek naar Hertz waar we onze auto op konden halen. Dit ging via een shuttlebus die werd bereden door een zeer behulpzame gast die zo nu en dan grapjes maakte. Wij waren aardig brak omdat we al meer als 24 uur op waren. Toen we aankwamen bij Hertz stond Domi's naam al op een bord met het vak erachter waar de auto stond. Niks geen geregel met een balie oid. We konden naar de auto lopen en hem starten want de sleutel zat er al in. Nu moesten we alleen nog door een poortje rijden waar de auto gescand werd en wij een contract meekregen.

Op naar het hotel. Een half uurtje rijden door LA richting Hollywood. OMG wat een stad. Geweldig wat een stad. De dikke auto's die je ziet en de vele eettenten. In die 16 mijl die we hebben gereden kwamen we alleen al 8 mc donaldsen tegen. Love my life:)
Als je hier rijdt is het echt net een film.

Toen inchecken in het hotel. Klein kamertje met 1 bed een deur die je volgens mij met 1 stevige druk op hebt. Snel gaan slapen want dan blijven we een beetje in het ritme van LA. Het was tenslotte bijna 11 uur lokale tijd. Dus 9 uur later in NL.

Morgen gaan we de stad wel verder bekijken!