Dag 11 (Springdale-Las Vegas)

"Angels landing"

Vanmorgen vroeg de wekker gezet omdat we de angels landing hike wilden doen. Om 7 uur ging de wekker dan ook af. Pff vermoeiend, maar we moeten er wel uit, anders lopen we straks in de brandende zon.

Snel douchen en klaarmaken, auto inpakken, jus d'orange meepakken en richting park rijden. Onderweg hebben we nog even 4 bananen gekocht in het plaatselijke supermarktje. Het was in totaal nog geen 5 minuten rijden na het park, ideaal dus.
Snel auto parkeren en door naar de shuttlebussen.

Rond 8 uur zaten we in de bus die ons 5 haltes verder afzette bij de halte genaamd "the grotto". Vanaf hier zou de hike beginnen. Eerst snel even naar het toilet want de komende 4 uur zouden we die niet meer tegenkomen. Toen ging ons avontuur beginnen. Brr het was nog wel fris hoor. Denk een graad of 16 en we liepen in het eerste stuk in de schaduw. Voordat je daadwerkelijk begint aan de angels landing trail kom je eerst langs een paar waarschuwingsborden en wordt je er op gewezen dat het je eigen verantwoordelijkheid is. De eerste paar 100 meter was het pad nog vrij vlak en ging het ons gemakkelijk af. Het werd steeds wat steiler en steiler en op een gegeven moment leek het wel of je aan het trap lopen was.

Iets meer als een kilometer en 2 pauzes verder kwamen we aan bij de haarspeldbochten. Dit was nog steiler en de kuitjes begonnen al aardig te trekken. Koud hadden we het sowieso al niet meer en we zweten inmiddels aardig. Kuchend, kreunend en half dood kwamen we weer op een wat vlakker stuk. Nou zullen we er toch wel bijna moeten zijn toch? 1 bocht verder werd het antwoord snel duidelijk. We waren er nog lang niet. Weer stonden er iets van 14 haarspeldbochten te wachten met tussenstukken van een meter of 15. Man man man. We dachten we doen dit wel even. Na de laatste ronde haarspeldbochten en 4 tussenstops kwamen we aan bij een wat kalere vlakte. Hier stopten veel mensen omdat vanaf dit punt het nog serieuzere werk begint.

Waar de meeste stopten gingen wij verder. We moeten die top halen van die berg. Inmiddels was het pad opgehouden en moest je je langs kettingen al klimmend omhoog werken naar een ander plateau. Dit nam aardig wat tijd in beslag omdat het zo smal is dat er maar 1 iemand tegelijk er langs kan. En er kwamen ook mensen naar beneden.
Kwartier later stonden we op het 2e plateau. Vanaf hier restte er nog een laatste klim. Dit is de beruchte top die angels landing genoemd wordt. Het laatste stuk bestaat uit ongeveer 400 meter waarbij je een hoogte wint van 40 a 50 meter denk ik. Ook deze kun je alleen maar klimmend langs kettingen en gaten in de stenen bereiken. Domi haakte hier af, maar ik moest en zou die top behalen.

Terwijl ik de top ging beklimmen ging Domi lekker op een grote steen zitten in de zon. Om de top te bereiken was ik ongeveer nog weer een half uur bezig. Wat een klim was dat zeg. Uiteindelijk op de top aangekomen wat foto's geschoten van het prachtige uitzicht en een fles water leeg gedronken om vervolgens snel weer naar beneden te gaan. Yeah ik heb de top gehaald!

De terugweg ging wat makkelijker ondanks dat je veel moest wachten op mensen die naar boven kwamen. Al springend en half glijdend kwam ik een paar minuten later bij Domi aan. Hierna zijn we gezamenlijk weer naar beneden gelopen en hebben we onderweg 1 keer een breakie gepakt om wat te drinken. De terugweg was grotendeels in de zon en het was buiten inmiddels 34 graden. Rond kwart over 12 stonden we weer beneden. Pff genoeg Zion voor ons. Lekker met de shuttlebus naar de auto.

Bij de auto aangekomen even een ander shirt aangedaan en wat opgefrist om hierna onze trip voort te zetten richting Las Vegas. Na een half uur hebben we getankt en geluncht. Nu gaan we dan echt naar Las Vegas! De rit zou vanaf dit punt nog 2 uur duren. Echt veel was er onderweg niet meer te zie. Saaie lange stukken autobaan met aan alle kanten hoge bergen. Na zoveel dagen verschillende soorten bergen te hebben gezien maakt dit niet meer zo heel veel indruk eerlijk gezegd.

Na alle rust en natuur rijden we zo weer de hectiek in in las Vegas. Dat is wel weer even wennen zeg. Van een afstand zagen we de hoge hotels al liggen van de strip. Voor de rest is het vooral platte bouw en veel smog. Wel gaaf om te zien van een afstand. Toen op zoek naar het hotel. Dit maal een travellodge hotel wat vrij dicht bij de strip ligt. Goed opletten is het hier hoor. In LA was het ook druk maar ging alles zeer relaxed. Hier is het scheuren, toeteren en vooral asociaal rijden.

Gelukkig zijn we heelhuids aangekomen in het hotel. Ik had inmiddels flink hoofdpijn van de airco en we waren allebei best duf. Waarschijnlijk van de vermoeiende ochtend. Ook was het hier zo ontzettend warm met 40 graden! Echt niet normaal. Dus we zijn eerst even lekker op bed gaan liggen.
Rond half 6 zijn we richting de strip gelopen. Nou je kon merken dat we weer in een grote stad waren. In een stuk van 20 minuten lopen kwamen we al weer 10 zwervers tegen. Eenmaal op de strip aangekomen zijn we maar het eerste beste hotel binnengelopen. Wow wat een glitter en glamour en ontzettende rijkdom. Alles is immens groot en luxe en je kunt het zo gek niet bedenken of het zit er. We hebben ongeveer anderhalf uur op de strip gelopen en hadden nog niet zo iets van wauw wat super gaaf allemaal. Ja het is wel gaaf, maar had er iets meer van verwacht. Wellicht kwam het ook door de drukte en vooral de warmte dat we nog niet gegrepen zijn door het viva las Vegas gevoel.

Terug bij het hotel zijn we richting een restaurant gereden. Hier hebben we lekker gegeten en daarna lekker nog wat Tv gekeken. Het is hier om 10 uur nog steeds 36 graden. Morgen en overmorgen gaan we Vegas wel verder verkennen. Vandaag hebben we genoeg gewandeld.